W dniach 23-25 lutego 2026 roku w Seminarium Duchownym odbyły się rekolekcje Wielkopostne dla Rycerzy Niepokalanej Archidiecezji Białostockiej, które przygotował oraz przewodniczył ksiądz Karol Piniewski – Asystent MI.
Uczynki miłosierdzia co do duszy to siedem tradycyjnych form duchowego wsparcia bliźniego, obejmujących: pouczanie, radzenie, pocieszanie, upominanie, znoszenie krzywd, przebaczanie i modlitwa. Są one kluczowym elementem chrześcijańskiej miłości bliźniego, pozwalającym na troskę o życie wieczne i wewnętrzny pokój człowieka, często trudniejszym, ale trwalszym niż pomoc materialna. Uczynki miłosierdzia względem duszy:
1. Grzesznych upominać: wymaga delikatności i miłości, nie potępienia. Celem jest pomoc w powrocie na właściwą drogę,
2. Nieumiejętnych pouczać: dzielenie się wiarą i wiedzą religijną, edukowanie w zakresie wartości,
3. Wątpiącym dobrze radzić: wspieranie w trudnych decyzjach,
4. Strapionych pocieszać: wspieranie w trudnych decyzjach moralnych i pomoc w poszukiwaniu prawdy,
5. Krzywdy cierpliwie znosić: umiejętność zapanowania nad chęcią odwetu i spokój w obliczu niesprawiedliwości,
6. Urazy chętnie darować : przebaczenie jako fundamentalny uczynek miłosierdzia naśladujący Chrystusa,
7. Modlić się za żywych i umarłych: niezbywalny, najprostszy sposób miłości, obejmujący zarówno potrzeby doczesne, jak i zbawienie dusz.
Uczynki te są niezwykle aktualne. Stanowią antidotum na współczesny materializm, koncentrując się na psychice i duchowości człowieka. Jak podkreślają komentatorzy, ich realizacja wymaga zaangażowania serca i rozumu, a nie tylko środków materialnych, czyniąc je „darem z siebie”, siedem tradycyjnych zadań chrześcijańskich opartych na Ewangelii (Mt 25), mających na celu pomoc bliźniemu w jego podstawowych potrzebach życiowych:
- Głodnych nakarmić,
- Spragnionych napoić,
- Nagich przyodziać.
- Podróżnych w dom przyjąć,
- Więźniów pocieszać,
- Chorych nawiedzać,
- Umarłych pogrzebać
Te działania wyrażają miłość do bliźniego poprzez konkretną pomoc materialną i fizyczną, często wobec osób najbardziej bezbronnych lub marginalizowanych. W dniu kończącym rekolekcje temat: Osiem Błogosławieństw. Zostały one wygłoszone przez Jezusa Chrystusa podczas tzw. Kazania na Górze, a ich najpełniejszy opis znajduje się w Ewangelii wg św. Mateusza (Mt 5, 3-12). Stanowią one fundament chrześcijańskiej moralności, wskazując na postawy, które prowadzą do Królestwa Niebieskiego. Zamiast dążenia do władzy, bogactwa czy sławy, Jezus proponuje drogę ubóstwa w duchu, pokory i pokoju, prowadzącą do trwałego szczęścia. 1. ubodzy w duchu, 2. płaczący, 3. cisi, 4. łaknący sprawiedliwości, 5. miłosierni, 6.czystego serca, 7. wprowadzający pokój, 8. prześladowani dla sprawiedliwości.
Błogosławieństwa to „piękna i mądra” nauka, która wymaga jednak odwagi do życia „pod prąd”. Są one postrzegane jako klucz do zrozumienia Ewangelii – przesłanie miłości, które nie starzeje się i wciąż potrafi przemieniać ludzkie serca. Królestwo niebieskie będzie należało do tych, którzy mimo napotykanych przeciwności nie wybiorą dóbr oferowanych przez świat doczesny, a pozostaną wierni drodze, którą wyznaczył dla nich Chrystus. Uczmy się przede wszystkim w każdym człowieku widzieć JEZUSA i kochać tak jak On nas umiłował miłością heroiczną. Licznie zgromadzeni Rycerze jesteśmy wdzięczni Maryi Niepokalanej i Panu Bogu w Trójcy Jedynemu oraz księdzu Karolowi za czas i treści ,które zapadły nam mocno w sercach.
Rycerka – Halina